ب مناسبت این ایام کرب و بلا و سوگواری :

مردی از انصار نزد امام حسین (ع) آمد و خواست نیاز مادی خود را با امام در میان بگذارد.

امام (ع) فرمود: "ای برادر! نیاز خود را به زبان نگو تا آبرویت را نگاه داشته باشی،

هرچه میخواهی در نامه ای بنویس و بیاور، من به خواست خداوند به قدری به تو خواهم داد

که تو را خوشحال کند"

مرد در نامه به این قرار نیاز خود را نوشت:

" یا ابا عبدالله! شخصی از من پانصد دینار طلبکار است، او اکنون طلبش را درخواست نموده

و من اکنون مالی ندارن. از او بخواه مهلتی به من بدهد تا پس از سر و سامان یافتن روزگارم

طلبش را بپردازم"

امام پس از خواندن نامه ، کیسه ای را به آن مرد داد که هزار دینار در برداشت.

امام (ع) کیسه را به مرد داد و فرمود:

با پانصد دینار آن قرض خود را ادا کن و با پانصد دینار باقی مانده زندگیت را سامان بخش،

و از این پس حاجت خود را جز با سه تن در میان مگذار:

دین دار، جوانمرد و آبرودار.

زیرا دیندار به خاطر دین داری اش به تو کمک می کند،

جوانمرد به خاطر جوانمردی اش از نیاز تو شرم میکند و حاجتت را بر می آورد

و آبرودار می فهمد که تو برای حفظ آبرویت نیازت را بر زبان آورده ای و

برای حفظ آبرویت به تو یاری می رساند.

 بحارالانوار. ج ۷۵. ص ۱۱۸

 السّلام علی الحسین و علی علی بن الحسین

و علی اولاد الحسین و علی اصحاب الحسین